حباب

هر چه در تصویر خود بهتر نگاه انداختم

بیشتر آیینه را در اشتباه انداختم

زندگی تصویر بود ای عمر ، برگردان به من

سنگ هایی را که در مرداب و ماه انداختم

عشق با من نابرادر بود ، چون عاقل شدم

یوسف خود را به دست خود به چاه انداختم

تا دل پرهیزگارم را ببینم ، توبه کار

با شعف خود را در آغوش گناه انداختم

سر برون آوردم از مرداب ، رو بر آفتاب

چون حباب از شوق آزادی کلاه انداختم